Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2010

When I got an iPod and iPhone, I tried knitting my own case (because the cases in the store are so horribly expensive). That didn’t quite work, so I turned to material I sometimes make little animals out of: felt. I think it’s wonderful, because it weighs nothing, feels good, you have lots of colors and it handles nicely.

This is my newest one (I’ll post older ones soon), made for my father-in-law… not sure he’ll be too happy about the eyes, but I liked them!

felt case for iPhone with eyes

He's looking at me!

felt case for iPhone

Initials, a personal touch to the case

Read Full Post »

Little Person

This is a song written for a couple of little persons that recently came into this world.

I’m in the middle of making a videoclip for it, so if you can, wait for that!

Just sit back and listen. Then, let me know what you think.

Watch it on YouTube!

Read Full Post »

This is one of the stories I’ve written in Dutch. It could very well be the only story I’ve ever written in Dutch, because I enjoy writing in English much more. Read my post on the English language for an explanation why I did not translate it here for you.

Modder. Nat. Regen. Wat een baggerweer. Ik zie mijn ene bemodderde schoen, plompverloren, zielsalleen in het gezicht verschijnen. Daarna de andere, net zo hopeloos, ernaast en toch zo ver. Het doet me denken aan alle melancholische liefdesverhalen bij elkaar.
En opeens, alsof ik in een film zit, hoor ik een geluid dat zo goed past bij mijn stemming dat ik er niet eens van schrik.

Een snik.

Eenzaam stijgt het geluid op en verdwijnt tussen de blaadjes van de bomen.

Even ben ik geïrriteerd. Zou het kunnen dat iemand deze dag, donker van buiten en van binnen, nog zwaarder maakt? Dan stap ik voorbij een dikke boomstam en zie ik in een open plek in het bos een meisje zitten op een platte boomstronk. Even schiet er door me heen: ‘klein, klein kaboutertje, huilend op een steentje, huilend, huilend, heel de dag alleen.’ Dan breekt een van haar snikken weer door mijn persoonlijke reverie en ben ik weer in het nu, bij de bomen, de natte bladeren, de aarden herfstgeur en het betoverende licht van het bos. Ik weet niet wat ik moet doen. Bijna besluit ik om haar bewust te negeren, bijna gegeneerd om een volstrekt vreemde op zo’n duidelijk kwetsbaar moment op te merken.

Maar het bos laat me dit niet doen. Deze plek nodigt mij zo duidelijk uit me open te stellen.

Ik kijk achter me. Vele bomen, donkere kleuren, natte basten, dichtbegroeide bladerdekken en af en toe een fonkeling van de toch al bewolkte lucht tussen de bomen door. Ik kijk weer naar de open plek. Zo licht, uitnodigend en vol hoop en stilte. En ondanks de miezerregen, zonder te weten dat ik een keuze gemaakt had, staat mijn ene bemodderde schoen plotseling weer voor mijn andere en laat ik mij meevoeren door mijn voeten.

Ik kijk niet op, let in een miniatuur loopmeditatie even alleen op mijn voeten, hoe ze wegglijden door de modder, klam, nat en een beetje gevoelloos. Dan dwingt nog een snik van haar toch weer een blik van mij af. Ze zit gehurkt op de boomstam, een gebogen figuurtje in het bos. Haar rode trui met capuchon vergeven mij mijn eerdere associatie. Het is moeilijk te schatten hoe oud ze is, jong, maar zeker geen klein meisje meer. De kracht die zich nu nog verbergt is duidelijk aanwezig, zelfs in deze gemoedstoestand. Ze doet niet eens moeite om haar verdriet te verbergen, staart ver de verte in, de bomen door, alsof ze hunkert naar de wijde wereld buiten de muren die ze zelf om zich heen heeft gebouwd. Een eenzame traan vindt aarzelend zijn weg over haar gladde wang en vermengt zijn zoute smaak met regedruppelwater. ZE kijkt niet op, maar buigt haar hoofd en kijkt naar haar handen.

Mijn blik volgt de hare en het verbaast me dat ik me afvraag wat die handen graag doen. Pianospelen, koken schrijven? Bidden, schaken, strelen? Sinds wanneer ben ik, de eeuwige cynicus, zo geïnteresseerd in een willekeurige medemens? En weer komt er een strofe in mij op: ‘Why do we keep passing through mere seconds of other people’s lives?’

Mijn twee voeten zetten zich naast elkaar neer, vlak voor haar boomstam. Eindelijk hebben zij elkaar gevonden.

Ik kijk naar haar en hoef geen moeite te doen om een glimlach te tonen.

‘Hallo’ zeg ik.

‘Hoi’ zegt ze.

En dan gebeurt het.

Een zonnestraal breekt door.

Read Full Post »

This was a wedding present for a very special friend of mine. She is french and lives in Indonesia now. I lost contact with her for three years but thanks to all the new media we have found each other again and we are very happy about that. She is one of the persons I know I will never really lose contact with. Here’s to you, Sarah!

woodburned name tag for Sarah

Here's to you, Sarah!

Read Full Post »